دو سال پیش من تو ایتالیا تو یه کنفرانس کار آفرینی بودم که رئیس جمهور ایتالیا و آندریا آغاسی و کلی آدم دیگه بودن.
شروع همایش که اونجا ( مث ایران ) با پخش یه کلیپ کوتاه از رییسجمهور یا نخست وزیر اون کشور هست، به جاش با یک ویدئو ۱ دقیقه ای از ولاسکو شروع شد.
اینو به عنوان یه مثل گفتم که نشون بدم چقدر ولاسکو رو میپرستن اونجا. و نه فقط به عنوان یه مربی والی بال بلکه به عنوان یه موتیویشنال اسپیکر، یه کنسالتنت واقعی.
هیچ کس نمیتونه منکر زحمات ۲۵ ساله تو والیبال ایران بشه
از رئیس فدراسیون، تا استواری ارکان فدراسیون ، تا مربیهای گمنام وظیفه شناس تا نسلی که درست تربیت شده.
ولی نکته ای که بیشتر از همه منو عشق این تیم کرده، اینه که شکست رو نمیپذیرن. تسلیم نمیشن. تن به قضا و قدر نمیدن.
شروع به فکر کردن به بهانه ها نمیکنن وقتی که در حال شکستن، بلکه تا لحظه آخر میجنگن.
یک ست ۲۴-۱۶ عقب بودن، یک تیم معمولی ایرانی میبازه خودشو، ولی اونا تا ۲۵-۲۲ جنگیدن! درسته که باخت اون ست رو ولی بازی رو بردن و قلب مردم رو هم.
اینکه چیزها رو به تقدیر نسپردن و مبارزه کردن مهمترین ویژگی این تیمه از نظر من و این رو کاملا به ولاسکو مدیونن! همونطور که همین رو تو بازی آخر با آمریکا ولاسکو توی تیم آرژانتین هم نشون داد.
دوسش دارم عجیب این پیرمرد نازنین ولی جدی رو!
اینو به عنوان یه مثل گفتم که نشون بدم چقدر ولاسکو رو میپرستن اونجا. و نه فقط به عنوان یه مربی والی بال بلکه به عنوان یه موتیویشنال اسپیکر، یه کنسالتنت واقعی.
هیچ کس نمیتونه منکر زحمات ۲۵ ساله تو والیبال ایران بشه
از رئیس فدراسیون، تا استواری ارکان فدراسیون ، تا مربیهای گمنام وظیفه شناس تا نسلی که درست تربیت شده.
ولی نکته ای که بیشتر از همه منو عشق این تیم کرده، اینه که شکست رو نمیپذیرن. تسلیم نمیشن. تن به قضا و قدر نمیدن.
شروع به فکر کردن به بهانه ها نمیکنن وقتی که در حال شکستن، بلکه تا لحظه آخر میجنگن.
یک ست ۲۴-۱۶ عقب بودن، یک تیم معمولی ایرانی میبازه خودشو، ولی اونا تا ۲۵-۲۲ جنگیدن! درسته که باخت اون ست رو ولی بازی رو بردن و قلب مردم رو هم.
اینکه چیزها رو به تقدیر نسپردن و مبارزه کردن مهمترین ویژگی این تیمه از نظر من و این رو کاملا به ولاسکو مدیونن! همونطور که همین رو تو بازی آخر با آمریکا ولاسکو توی تیم آرژانتین هم نشون داد.
دوسش دارم عجیب این پیرمرد نازنین ولی جدی رو!
